U potrazi za Lennonom

 KINO: ŽIVOT JE LAKŠI ZATVORENIH OČIJU, reda­telj David Trueba 

Fanatična opči­nje­nost glaz­be­nim ido­lom vje­ro­jat­no je sasvim pri­mje­re­na tinej­džer­skom uzras­tu, ali kod čovje­ka u sred­njim život­nim godi­na­ma ostav­lja pri­lič­no začu­dan dojam.

Takav je i pri­mjer sred­njo­škol­skog pro­fe­so­ra engle­skog jezi­ka (Javier Camara), koji sre­di­nom 1960-ih dola­zi u špa­njol­sku pokra­ji­nu Almeriju, nakon što saz­na­je da će nje­gov idol John Lennon tamo sni­ma­ti film. Putem mu se pri­dru­žu­ju dje­voj­ka (Natalia de Molina) i tinej­džer (Francesc Colomer), koji bje­že od svo­jih domo­va zbog osob­nih pro­ble­ma, a zajed­no nas­to­je pomo­ći ose­buj­nom pro­fe­so­ru da napo­kon upoz­na svo­jeg idola.

Redatelj David Trueba, ina­če mla­đi brat poz­na­ti­jeg Fernanda, u fil­mu “Život je lak­ši zatvo­re­nih oči­ju” vrlo dojm­lji­vo mije­ša žan­rov­ske sas­toj­ke melo­dra­me, fil­ma ces­te i pri­če o odras­ta­nju u vizu­al­no iznim­no priv­lač­nu cje­li­nu. Profesor poma­že dje­ci da rije­še tipič­ne pro­ble­me ado­les­cen­ci­je, iako, sude­ći pre­ma nje­go­vim pos­tup­ci­ma, ni sam nije pot­pu­no odras­tao, a to mu dje­lo­mič­no i uspi­je­va, budu­ći da su dje­ca u nje­go­vom sulu­dom činu pre­poz­na­la meta­fo­ru život­nog opti­miz­ma i upornosti.

Pritom osun­ča­ni i pre­div­no snim­lje­ni kra­jo­li­ci špa­njol­ske pro­vin­ci­je, smje­šte­ni u vri­je­me koje je bilo znat­no smi­re­ni­je od ubr­za­ne i pro­met­no napu­če­ne današ­nji­ce, sjaj­no nado­gra­đu­ju ugo­đaj topli­ne i opti­miz­ma film­ske cje­li­ne. Nećemo vam otkri­ti je li pro­fe­sor naj­zad dois­ta pro­na­šao Lennona (to ćete mora­ti sami otkri­ti u mra­ku kino­dvo­ra­ne), ali je reda­telj Trueba defi­ni­tiv­no pro­na­šao dozu toplog medi­te­ran­skog huma­niz­ma. Općem doj­mu nje­go­vog dje­la ne sme­ta niti ozra­čje Francove dik­ta­tu­re, koje se poput ave­ti nazi­re u poza­di­ni film­ske priče.

Elvis Lenić