Tarshito “Zaljubljeni putnik” – izložba u novigradskom Lapidariumu

U pros­to­ru muze­ja Lapidarium u Novigradu, 24. ruj­na otvo­re­na je izlož­ba tali­jan­skog likov­nog umjet­ni­ka, per­for­me­ra i put­ni­ka Nicole Strippolija – Tarshita. Kustosica izlož­be bila je Martina Corgnati, a umjet­ni­ka je pred­sta­vi­la Sabina Oroshi, pomoć­ni­ca rav­na­te­lji­ce muze­ja. Izložba se sas­to­ji od 38 dje­la, od kojih je osam poz­la­će­nih kipo­va čama­ca kom­bi­ni­ra­nih sa raz­nim kul­tur­nim ele­men­ti­ma, osam bron­ča­nih kipi­ća, osam sli­ka mito­lo­ških bića i živo­ti­nja, 11 kar­to­gra­fi­ja, te dva zid­na plat­na-kola­ža. Motiv zvo­na se čes­to ponav­lja u Tarshitovim seri­ja­ma, a raz­no­vr­s­nost teh­no­lo­gi­je i geograf­ska mije­ša­nja su temelj­ni dio poru­ke koju on prenosi.

Putovanjem kroz nje­go­ve rado­ve posje­ti­te­lje je pove­la povjes­ni­čar­ka umjet­nos­ti, kus­to­si­ca i pro­fe­so­ri­ca Martina Corgnati, nagla­siv­ši da kolek­ci­ja dola­zi iz Zagreba, gdje je bila izlo­že­na u muze­ju Mimara, a slje­de­ći će se put izlo­ži­ti u Strasbourgu. Po nje­nom viđe­nju, Tarshitova dje­la dija­lo­gi­zi­ra­ju sa sred­njo­vje­kov­nim kame­nim spo­me­ni­ci­ma stal­nog pos­ta­va muze­ja. Tarshito je ati­pič­na oso­ba, jedins­tven umjet­nik, po stru­ci arhi­tekt, koji je u Bariju sedam­de­se­tih godi­na sura­đi­vao s vrhun­skim umjet­ni­ci­ma, a jedan mu je susret pro­mi­je­nio život te je pos­tao umjet­nik put­nik. Godine 1979. je otpu­to­vao u Indiju gdje raz­mje­nju­je ide­je s umjet­ni­ci­ma i obrt­ni­ci­ma. Indijsku se umjet­nost, kako Corgnati kaže, ne može defi­ni­ra­ti ni ogra­ni­či­ti. U kul­tur­nom i umjet­nič­kom smis­lu sam pojam Indije je bli­ži kon­ti­nen­tu nego drža­vi. Izloženi su poz­la­će­ni hibri­di čama­ca, živo­ti­nja i zvu­ko­va, oni pri­zi­va­ju sve­te rije­ke, a zla­to je sim­bol tran­s­cen­den­ci­je. Na zido­vi­ma vise hibrid­ne kar­to­gra­fi­je koji­ma se poru­ču­je da nema gra­ni­ca, a čovje­čans­tvo je jedinstveno.

Dvije heral­dič­ke figu­re saši­ve­ne od plat­na su polus­kri­ve­ne, ne vide se s ula­za muze­ja. To su izmiš­lje­ni rat­ni­ci lju­ba­vi, rad žen­skih ruku, čija je svr­ha suprot­na od rata, a umjes­to kop­lja ima­ju cvi­jet. Stvarajući svo­ja dje­la Tarshito koris­ti, osim raz­no­rod­nih teh­ni­ka, i raz­li­či­te mate­ri­ja­le kao što su svi­la, papir, kaučuk, bron­ca, zla­to i slič­no, za raz­li­ku od tren­da sadaš­njih umjet­ni­ka uni­for­mi­ra­nja mate­ri­ja­la, a sve nje­go­ve rado­ve je mogu­će osje­ti­ti i dodi­rom. Izložena je i seri­ja bron­ča­nih figu­ra, hibri­da bilja­ka živo­ti­nja i lju­di odnos­no bića u pre­tva­ra­nju, koje su izra­đe­ne fili­gran­skom teh­ni­kom u Orissi. Orissa je jed­no od naj­o­pas­ni­jih podru­čja u Indiji, pojaš­nja­va Corgnati.

U dru­gom dije­lu veče­ri Tarshito je, uz sudje­lo­va­nje pri­sut­nih, izveo per­for­man­ce pri­li­kom kojeg su vrp­ce svi­le s isple­te­nim poru­ka­ma lju­ba­vi, mira, pri­ja­telj­stva i zajed­niš­tva sve­za­ne na nje­go­voj osob­noj ver­zi­ji kar­te svi­je­ta. Poruka uje­di­nje­nog svi­je­ta i čovje­čans­tva je uvi­jek živa i ple­me­ni­ta tež­nja, koja naža­lost još uvi­jek dola­zi samo do manjine.

Kustosica isti­če: “Tarshitov estet­ski i kul­tu­ral­ni pro­jekt je bez prem­ca u tali­jan­skoj suvre­me­noj umjet­nič­koj i dizaj­ner­skoj sce­ni jer se teme­lji na sus­tav­nom prek­la­pa­nju i inte­gra­ci­ji tek naiz­gled raz­li­či­tih teh­ni­ka i prak­si (istra­ži­va­nju boje i obli­ka daje pred­nost nad izna­la­že­njem pro­jek­ta i defi­ni­ra­njem pred­me­ta i pros­to­ra), a tu je i dija­log s raz­li­či­tim umjet­ni­ci­ma i tra­di­ci­ja­ma, dubo­ko usa­đen u nje­gov umjet­nič­ki DNA i karak­te­ris­ti­čan za cije­li nje­gov rad. Izložba hrvat­skoj publi­ci pred­stav­lja ukras­na tka­nja, skul­p­tu­re i pred­me­te od raz­li­či­tih mate­ri­ja­la poput bron­ce i kera­mi­ke, podi­je­lje­ne u raz­li­či­te temat­ske gru­pe: Doček/ponuda, Novo čovje­čans­tvo, Rođenje novih svje­to­va i pri­rod­nih ele­me­na­ta te Svete živo­ti­nje. Povodom otvo­re­nja izlož­be, Tarshito izvo­di per­for­mans Offering, jer je pre­ma umjet­ni­ko­vom shva­ća­nju uklju­či­va­nje dru­gih umjet­ni­ka ili publi­ke neizos­ta­van ele­ment za uspjeh i “život” umjet­nič­kog djela.”

Tarshito, pra­vim ime­nom Nicola Strippoli, stras­tve­ni zaljub­lje­nik i pro­uča­va­telj istoč­njač­kih kul­tu­ra, rođen je 1952. godi­ne, radi kao umjet­nik, arhi­tekt i pre­da­vač na likov­noj aka­de­mi­ji u Bariju. Nadimak Tarshito na sans­kr­tu zna­či Žeđ za Bogom, a nadje­nuo mu ga je nje­gov duhov­ni uči­telj Osho. Početkom 80-ih osno­vao je gale­ri­ju “Speciale” u Bariju. Godine 1990. rad gale­ri­je doku­men­ti­ran je veli­kom izlož­bom u Groninger muze­ju u nizo­zem­skom gra­du Groningenu. U 90-ima Tarshito sudje­lu­je na broj­nim samos­tal­nim i skup­nim izlož­ba­ma te se u svo­jim rado­vi­ma sve više bavi arhe­tip­skim likom Ratnika lju­ba­vi. Velikom samos­tal­nom izlož­bom  nazva­nom “The Gold and the Clay” iz 2001. godi­ne u Crafts Museum u New Delhiju, Tarshitov izri­čaj se obo­ga­ću­je, te ujed­no kon­cen­tri­ra na surad­nju s indij­skim zana­tli­ja­ma i obrt­ni­ci­ma. Umjetnik eks­pe­ri­men­ti­ra s raz­nim indij­skim tra­di­ci­ja­ma, ostva­ru­je broj­ne kre­ativ­ne surad­nje, ali isto tako stva­ra i samostalno.

• Muzej Lapidarium
• Tarshito - Nicola Strippoli