„Fraktalni horizonti“ Tine Konec i „Fotografije neviđenog“ Dejana Štifanića

Otvorenje dvi­ju samos­tal­nih izlož­ba Tine Konec „Fraktalni hori­zon­ti“ i Dejana Štifanića „Fotografije nevi­đe­nog“ bit će odr­ža­no u petak, 20 srp­nja u 20 sati u grož­nja­skoj Gradskoj gale­ri­ji Fonticus.

„Tina Konec, u regis­tri­ma stal­ne mije­ne kojom smo okru­že­ni, a koje smo dio, uspi­je­va vizu­ali­zi­ra­ti tre­nut­ke i uz to iska­za­ti osob­na svje­do­čans­tva tije­ka. Takve tre­nut­ke napor­no je bilje­ži­ti, podre­di­ti teh­ni­ci, mate­ri­ja­li­zi­ra­ti. Još je teže ide­ju tije­ka pre­tvo­ri­ti u tre­nu­tak sadr­ža­ja sli­ke. Ovim zapi­si­ma ubla­že­ne su gra­ni­ce među podru­čji­ma umjet­nos­ti i zna­nos­ti. Likovnim jezi­kom, pro­ce­su­al­nim pos­tup­ci­ma, ona otva­ra podru­čje suoča­va­nja s efe­mer­nom real­noš­ću. Tina Konec pred­stav­lja niz rado­va koje može­mo podi­je­li­ti na neko­li­ko gru­pa. Svi su crte­ži izve­de­ni tušem i/ili olov­kom na papir­noj pod­lo­zi, bije­loj ili crnoj. Autorica gra­di sliku/crtež niza­njem pote­za. Crt(k)anjem obli­ku­je krošnje/grane sta­ba­la. Najčešće je pri­su­tan donji rakurs. Odnos auto­ri­ce pre­ma pod­lo­zi i izbor teh­ni­ke kraj­nje je inti­mis­tič­ki. Razapetih mis­li izme­đu ide­je mate­ri­je i ide­je obli­ka, lini­ja­ma (upor­no) gra­di sku­po­ve, slo­je­ve, zasje­nje­nja. Ona koris­ti boju pod­lo­ge kao izra­žaj­ni ele­ment. Hrabrost odri­ca­nja od boja, upo­ra­ba asket­ske teh­ni­ke, dozvo­lja­va joj kon­cen­tra­ci­ju koja biva nagra­đe­na izu­zet­nom kolek­ci­jom. Oblici čes­to bje­že izvan for­ma­ta, pa poje­di­ni rad dje­lu­je kao isje­čak. Često su for­mi­ra­ni frag­men­ti unu­tar kojih uoča­va­mo pra­ve mikro­koz­mo­se obli­ka. Promatrajući rado­ve u sli­je­du uvi­đa­mo da su pred nama seg­men­ti ritu­al­nog obre­da. Umjetnica kre­ira drh­ta­ve, minu­ci­oz­ne, holo­gram­ske zapise.

„Igra teh­no­lo­gi­jom čes­to je pre­sud­na pre­mi­sa kre­ativ­nog činje­nja. U susretu/borbi s mate­ri­jom teško je odo­lje­ti datos­ti­ma koje on nosi. U ovom slu­ča­ju mate­ri­jal su sred­stva za izved­bu foto­gra­fi­ja, autor je Dejan Štifanić, a dis­tan­ci­ra­nje od uobi­ča­je­nog bilo je inten­ziv­no i kre­ativ­no. Očito je da autor poz­na­je osjet­lji­vost foto­graf­ske pod­lo­ge na svje­tlo te kemi­ka­li­je koje dje­lu­ju na svje­tlom akti­vi­ra­nu pod­lo­gu. Osim osvjet­lja­va­nja i stan­dard­nih foto – kemij­skih tva­ri, on pro­ce­su razvi­ja­nja pri­do­da­je neti­pič­ne pos­tup­ke. Pred nama su rezul­ta­ti igre hoti­mič­no, dje­lo­mič­no kon­tro­li­ra­nih uvje­ta nas­ta­ja­nja foto­graf­skog rada. Autor inter­ve­ni­ra, „razvi­ja“ foto­gra­fi­je, pone­kad dje­lu­ju­ći aktiv­ni­je, a pone­kad bla­že na mate­ri­jal. Pojam bilje­ške svje­tlom sino­nim je za foto­graf­ske rado­ve. Jer, foto­graf­ski zapis nas­ta­je dje­lo­va­njem svje­tla na foto­osjet­lji­vu pod­lo­gu. No, u našem slu­ča­ju, rado­vi nas­ta­ju oslo­nje­ni na feno­men dje­lo­va­nja svje­tla, ali bez oku­la­ra, apa­ra­ta, kla­sič­ne foto­graf­ske teh­no­lo­gi­je. Autor poštu­je mate­ri­jal i ne sakri­va mu bit una­toč tome što, vođen eks­pe­ri­men­tom ini­ci­ra­nja novog obli­ka, dras­tič­no mije­nja uobi­ča­je­ni pos­tu­pak. Poigravanje faza­ma foto­graf­skog pos­tup­ka i eks­pe­ri­men­tal­no pro­miš­lja­nje, stal­ni su iza­zo­vi za auto­ra. Postajemo svje­do­ci isho­da auto­ro­vih inter­ven­ci­ja koji su u povi­jes­ti nazva­ni kemi­gra­mi“, piše Eugen Borkovsky u pred­go­vo­ri­ma kata­lo­ga izložbi.

Priredio B. V.

• dejan štifanić
• Eugen Borkovsky
• Gradska galerija Fonticus - Grožnjan
• Tina Konec