Predavanje i izložba “Ivan Antić – Arhitektonično” u galeriji DAI-SAI
B. V.
Predavanje i otvaranje izložbe “Ivan Antić – Arhitektonično” bit će održani u petak, 13. listopada u 19 sati u pulskoj galeriji Društva arhitekata Istre, a u okviru programa Dani arhitekture u Istri 2023..
Izložba „Ivan Antić – Arhitektonično“ premijerno je održana 2018. godine u zgradi RTS‑a u Beogradu u sklopu Beogradske internacionalne nedelje arhitekture (BINA). Nakon Beograda, u suradnji sa BINA-om i autorima izložbe Dijanom Milašinović Marić i Igorom Marićem, izložba će biti realizirana i u Puli u sklopu Dana arhitekture u Istri. Na dan otvorenja 13. listopada u 19 sati održat će se predavanje autora o stvaralačkom radu arhitekta Ivana Antića.
„Arhitektonski opus Ivana Antića (Beograd, 1923. – 2005.), profesora beogradskog Arhitektonskog fakulteta, redovnog člana SANU, jednog od najznačajnijih jugoslovenskih i srpskih graditelja, čije su građevine stvarane u vremenskom rasponu od gotovo pedeset godina, predstavlja, i u oblikovnom, i u konstruktivnom i sadržajnom smislu, gotovo utjelovljenje ideala doba u kojem je stvarao. Njegov opsežan i nagrađivan opus sadrži brojna realizirana i projektirana arhitektonska djela, među kojima su remek-djela srpske arhitekture kao što su Muzej suvremene umjetnosti na Ušću, Spomen-muzej u Šumaricama, oba u koautorstvu s Ivankom Raspopović, Sportsko-rekreativni centar „25. maj!, potom sportska hala „Pinki“ u Zemunu, olimpijski bazen na Poljudu u Splitu, kompleks Dom pionira, sa zgradom RTB i kazalištem „Duško Radović” u Beogradu i druga, koja su sva svrhovite i estetizirane graditeljske forme, gotovo sublimati opredmećenja sadržajnih i konstruktivnih zahtjeva.
„Mada se Antićeva djela uglavnom postavljaju u okvir racionalističkog koncepta koji se, u suštini, doživljava kao nenarušeno suglasje između osobina njegove svestrane ličnosti i suvremenog arhitektonskog izraza, njegov moćan i izražajan opus sadrži nekoliko različitih interesa koji se ne ispoljavaju kao faze već kao tokovi ili graditeljske fascinacije što se međusobno prepliću i ponavljaju. Kao osnovnu nit pratimo jedan naoko racionalan i pragmatičan pristup, koji proizlazi iz čvrstog stava o utilitarnosti arhitekture, njenoj geometriji i osnovnom sklopu, potom se zapaža zanimanje za regionalna istraživanja i primjenu iskustava folklorne arhitekture u modernom građenju. Njega također intrigiraju tehničke mogućnosti savladavanja prostora i velikih raspona do nivoa da kroz vidnu primjenu konstrukcije dolazi do gotovo ekspresivnih arhitektonskih oblika. Osim spomenutog, Antić neprestano vodi računa o kontekstu, vizurama. Posjedovao je sposobnost mentalnog doživljavanja karaktera prostora i urođen osjećaj za odgovarajuću proporciju i harmoničnu, nenametljivu kompoziciju. Njegova racionalna priroda duboko je utemeljena na suštinskom poznavanju i razumijevanju arhitekture, kao i na potpunoj posvećenosti građenju, čemu je podredio čitav život. Spomenute arhitektonske teme okupirale su i druge velikane moderne, Le Corbusiera, Franka Lloyd Wrighta ili Kenza Tangea, uz čija djela ravnopravno stoje i najznačajniji radovi arhitekta Antića.
„Krajnji rezultat, kuća – djelo, u opusu arhitekta Ivana Antića nije samo funkcionalna forma niti standardizirano i uobičajeno rješenje nego originalan i neponovljiv arhitektonski sklop visokih umjetničkih konotacija, čija konstruktivna i projektantska logika duboko proizlazi iz same biti i zadatka arhitekture da zadovolji potrebe čovjeka u praktičnom, tehničkom, estetskom i duhovnom smislu. Ako prihvatimo tezu da djelo najbolje govori o čovjeku, o njegovom karakteru, mora se zapaziti da je jedina ideja kojoj je Antić cijelog života služio, i kojoj je u potpunosti bio odan i posvećen, bila arhitektura. Za Antića je arhitektura prizma kroz koju u potpunosti vidi svijet, a arhitektonika kompleksan rukopis kojim je ispisivao stranice prostora“, piše u katalogu izložbe čiji su autori Dijana Milašinović Marić i Igor Marić.
