Tematska panel diskusija „Identitet u liminalnim prostorima“ u MSUI‑u

Tematska panel disku­si­ja pod nazi­vom „Identitet u limi­nal­nim pros­to­ri­ma“, koja kroz per­s­pek­ti­ve umjet­nos­ti, antro­po­lo­gi­je i digi­tal­ne kul­tu­re otva­ra pita­nja o suvre­me­nim obli­ci­ma iden­ti­te­ta i pri­pad­nos­ti u kon­tek­s­tu stal­nih pri­je­la­za i pro­mje­na, bit će odr­ža­na u sri­je­du, 22. trav­nja u 10.30 sati u pros­to­ri­ma Muzeja suvre­me­ne umjet­nos­ti Istre.

U pane­lu sudje­lu­ju Marijeta Bradić, kus­to­si­ca, auto­ri­ca kon­cep­ta i tek­s­ta izlož­be „Šetnje limi­nal­nim pros­to­ri­ma“, te pro­jek­t­na vodi­te­lji­ca Udruge Metamedij, prof. dr. sc. Andrea Matošević, redo­vi­ti pro­fe­sor etno­lo­gi­je i kul­tur­ne antro­po­lo­gi­je na Filozofskom fakul­te­tu Sveučilišta Jurja Dobrile u Puli, te doc. dr. sc. Matija Jelača, vodi­telj Katedre za knji­žev­nost na Filozofskom fakul­te­tu u Puli.

Razgovor mode­ri­ra muzej­ska peda­go­gi­nja Iva Gašparić.

“Jeste li se ika­da zatek­li u pros­to­ri­ma koji pos­to­je izme­đu stvar­nog i nes­tvar­nog, na pra­go­vi­ma koji dije­le poz­na­to od nepoz­na­tog, izme­đu ‘’ovdje’’ i ‘’tamo’’, ili na sje­ci­šti­ma gdje izvanj­sko pro­di­re u unu­traš­nje? Bilo da su to fizič­ki pros­to­ri maglo­vi­tih željez­nič­kih kolo­dvo­ra kas­no uve­čer, osam­lje­ne ben­zin­ske crp­ke, labi­rin­ti praz­nih hotel­skih hod­ni­ka, pus­ti aero­dro­mi koji naj­ed­nom dje­lu­ju para­nor­mal­no, ili pak meta­fo­rič­ka mjes­ta pri­je­laz­nos­ti i odva­ja­nja. Istovremeno su ispraž­nje­ni od živo­ta i ispu­nje­ni jezi­vim osje­ća­jem pri­sut­nos­ti. Kad ih pro­ma­tra­mo, sli­ka se pre­tva­ra u zrna­ti, titra­ju­ći pri­kaz, a sva­ki se jasan zvuk pri­gu­šu­je u zuja­nje i šum. Prisutnost u tak­vom pros­to­ru pod­sje­ća više na igra­nje vide­oigre u prvom licu, nego kao stvar­no iskus­tvo. Upravo u tak­vim pros­to­ri­ma, rađa­ju se zamr­še­ne i ambi­va­lent­ne emo­ci­je koje osci­li­ra­ju izme­đu nos­tal­gi­je i nela­go­de. Istovremeno fizič­ki i meta­fo­rič­ki, ovak­vi limi­nal­ni pros­to­ri mjes­ta su koja ozna­ču­ju među­pros­to­re, pra­go­ve i mjes­ta pri­je­laz­nos­ti. To su mjes­ta koja izne­vje­ra­va­ju oče­ki­va­nja od nje­go­ve stvar­ne namje­ne ili kon­tek­s­ta, pa čak i oče­ki­va­nja same stvarnosti. (…)

„U pos­ljed­njih dese­tak godi­na, limi­nal­ni pros­to­ri ins­pi­ri­ra­ju este­ti­ku koja nas­ta­nju­je bes­pu­ća digi­tal­nog svi­je­ta. (…) Ovi feno­me­ni pos­ta­ju spe­ci­fi­čan inter­net­ski fol­k­lor koji je obli­ko­van logi­kom plat­for­mi na koji­ma izvor­no nas­ta­je (4Chan, Reddit, Discord i YouTube) i pro­di­re u vide­oigre, fil­mo­ve, tele­vi­zij­ske seri­je, glaz­bu, knji­žev­nost i vizu­al­ne umjet­nos­ti. Jednako kao što limi­nal­ni pros­to­ri iza­zi­va­ju osje­ćaj dezo­ri­jen­ti­ra­nos­ti, ovi su mul­ti­me­dij­ski feno­me­ni ”neuhvat­lji­vi, kom­plek­s­ni, teško odre­di­vi, … [a] brzi­na kojom se mije­nja­ju i evo­lu­ira­ju čini ih nemo­gu­ći­ma za defi­ni­ra­ti” (Tanni 2024: 12). Fascinacija limi­nal­nim pros­to­ri­ma mani­fes­ti­ra se kao kolek­tiv­na kons­truk­ci­ja sje­ća­nja na pre­din­ter­net­sko doba: roman­ti­zi­ra­na ver­zi­ja proš­los­ti koju mla­đe gene­ra­ci­je, para­dok­sal­no, nas­ta­nju­ju kao pros­tor vlas­ti­te nos­tal­gi­je, iako u nje­mu nika­da nisu fizič­ki boravile.

„(…) U okvi­ri­ma ovih neiz­vjes­nih i pro­mje­nji­vih okol­nos­ti, pos­tav­lja se pita­nje kako se nave­de­ne pro­mje­ne reflek­ti­ra­ju na nas, koje nove afek­tiv­ne reak­ci­je iza­zi­va­ju? Koji su to novi estet­ski tren­do­vi i umjet­nič­ke for­me koje nas­ta­ju u kon­tek­s­tu sve veće pri­sut­nos­ti u vir­tu­al­nom? Kako pro­miš­lja­ti te pros­to­re i s nji­ma pove­za­ne emo­ci­je izvan okvi­ra dvo­di­men­zi­onal­nih sli­ka, u medi­ju zvu­ka, svje­tla, videa, pokre­ta, pro­ce­sa, hibrid­nim spo­je­vi­ma raz­li­či­tih ele­me­na­ta…? U ovo­go­diš­njem 10. izda­nju nagra­de Zlatna lube­ni­ca tra­ga­mo za ana­kro­nim pred­me­ti­ma koji poku­ša­va­ju uhva­ti­ti sje­ća­nja i emo­ci­je na izma­ku, dezo­ri­jen­ti­ra­ju­ćim pros­to­ri­ma i nos­tal­gič­nim zvu­ko­vi­ma, kime­ra­ma ana­log­nog i digi­tal­nog. Pozivamo vas na istra­ži­va­nje i mapi­ra­nje pute­lja­ka, fizič­kih ili neural­nih, gdje supos­to­je nepo­du­dar­na sta­nja diso­ci­ja­ci­je i pri­sut­nos­ti, nos­tal­gi­je za nepro­živ­lje­nim, nepot­pu­nih sje­ća­nja i sve­ga ono­ga što leb­di izme­đu opip­lji­vog i neuhvat­lji­vog”, piše Marijeta Bradić u ras­pi­su teme.

Zastupljene umjet­ni­ce i umjet­ni­ci dese­tog izda­nja zlat­ne lube­ni­ce: Antonela Beli, Fotina Duni i Nastasja Miletić, Nina Maria Milotić, Lucija Ostrogović, Gaia Radić, Dora Ramljak, RiBo kolek­tiv (Zdenko Pavičić, Tin Heljić i Mira Tomić), Filip Smrekar, Karlo Štefanek i Nataša Takač

Organizatori izlož­be: udru­ga Metamedij i Muzej suvre­me­ne umjet­nos­ti Istre. Kustosice izlož­be: Marijeta Bradić, Ketrin Milićević Mijošek. Dizajn: Oleg Šuran

Program je reali­zi­ran uz finan­cij­sku podr­šku Upravnog odje­la za kul­tu­ru Istarske župa­ni­je – Regione Istriana, Grada Pula – Pola, Turističke zajed­ni­ce Grada Pule, Ministarstva kul­tu­re i medi­ja Republike Hrvatske i Zaklade ”Kultura nova.”

Izložba se može raz­gle­da­ti do 18. svib­nja 2026. godi­ne sva­kim danom, osim pone­djelj­ka i blag­da­na, pre­ma slje­de­ćem rad­nom vre­me­nu: u trav­nju od 10 do 19 sati te u svib­nju so 10 do 20 sati. U pone­dje­ljak, 18. svib­nja u kon­tek­s­tu Međunarodnog dana muze­ja MSUI/MACI otvo­ren je za jav­nost od 10 do 20 sati, a ulaz slo­bo­dan za sve posjetitelje.

• MSUI
• Udruga Metamedij
• Zlatna lubenica 10.0