Danilo Dučak i njegov pas Pero

[lang_hr]U petak 18. lis­to­pa­da 2013. u 19 sati pred­sta­vi­ti će se, u Galeriji Zavičajnog muze­ja gra­da Rovinja, svo­jom samos­tal­nom izlož­bom nas­lov­lje­nom “Zidna sli­ka” umjet­nik iz Zagreba, Danilo Dučak.
[/lang_hr]

[lang_hr]Danilo Dučak se na izlož­bi pred­stav­lja s likom psa u nad­na­rav­noj veli­či­ni, nas­li­ka­nom na zidu gale­ri­je. Prilikom sli­ka­nja umjet­nik je iza­brao teh­ni­ku neuobi­ča­je­nu za kla­sič­nu umjet­nost: bitu­men na zidu. Upotrijebljena teh­ni­ka naj­vje­ro­jat­ni­je je iza­bra­na jer sli­kar­ski pos­tu­pak umno­go­me pod­sje­ća na sli­ka­nje ulja­nim boja­ma, vje­šti­na u kojoj je Dučak maj­stor. Jedina je raz­li­ka u mate­ri­ja­lu, neo­bič­nom za kla­sič­no sli­kar­stvo. Izabranom teh­ni­kom umjet­nik pri­zi­va neg­daš­nju, pola­ko umi­ru­ću, kla­sič­nu umjet­nost koja je istis­nu­ta na rub­ne dije­lo­ve egzis­ten­ci­je. Trijumf sli­ke koja se teme­lji na meha­nič­koj teh­no­lo­gi­ji ugro­zi­la je naj­važ­ni­je sred­stvo izra­ža­va­nja viso­ke kul­tu­re – umjet­nič­ku sli­ku. Tako ugro­že­nu umjet­nič­ku sli­ku Dučak pos­tav­lja na zid gale­ri­je daju­ći joj jedan indi­vi­du­al­ni, izvor­ni zaštit­ni znak, tre­nut­no pre­poz­nat­ljiv, pred popla­vom ne-umjet­nos­ti koja zap­lju­sku­je tra­di­ci­onal­nog umjetnika.[/lang_hr]

[lang_hr]Lik psa u nad­na­rav­noj veli­či­ni ima zasi­gur­no sim­bo­lič­ko zna­če­nje, jer još iz Homerova vre­me­na psu je, pored ulo­ge čuva­ra, dodi­je­lje­no i zna­če­nje naj­bo­ljeg i naj­vjer­ni­jeg pri­ja­te­lja! Prijatelj koji je vjer­ni čuvar tež­nji umjet­ni­ka za slo­bo­dom bilo koje vrste. U Dučakovom
nas­li­ka­nom psu izraz lica pri­vid­no poka­zu­je dvoz­nač­ni karak­ter. Istovremeno ostav­lja dojam zvi­je­ri ili nekog opas­nog čuva­ra, živo­ti­nje s gla­di­ja­tor­skim zadat­kom bor­be, s dru­ge stra­ne to nije tro­gla­vi Kerber, grč­ki čuvar Hadova pod­zem­lja. Zato je nas­li­ka­na gla­va psa, koja nam se prva uka­zu­je, isto­vre­me­no u suprot­nos­ti s veli­či­nom i moći nas­li­ka­na tije­la. Predstavlja nam se jedan dobro­ću­dan, možda i nje­žan, sva­ka­ko ple­me­ni­ti, izraz lica naj­bo­ljeg vjer­nog pri­ja­te­lja. Istovremeno – upra­vo zbog te dobro­ćud­nos­ti, ple­me­ni­tos­ti i pri­ja­telj­stva – moćan![/lang_hr]

[lang_hr]Danilo Dučak rođen je 1953. u Zagrebu. Školu pri­mi­je­nje­nih umjet­nos­ti zavr­ša­va godi­ne 1972, kada se upi­su­je na Akademiju likov­nih umjet­nos­ti, koju zavr­ša­va u kla­si pro­fe­so­ra Reisera godi­ne 1977. Član je ULUPUH‑a od godi­ne 1977. Dučak je počeo kao foto­graf, radio je u tjed­ni­ku Polet koji je prvi pro­mo­vi­rao jed­na­ku važ­nost foto­gra­fi­je i tek­s­ta, a 80-ih se počeo bavi­ti ilus­tra­ci­ja­ma. Godine 1988 – 89, odla­zi u Sjedinjene Države (New York), gdje se uglav­nom posve­ću­je izrad­bi nas­lov­nih stra­ni­ca knji­ga (oko tisu­ću do sada). Nakon povrat­ka iz New Yorka 2006. živi u radi u Zagrebu i Motovunu, gdje se uz sli­kar­stvo, za koje sam kaže da je nje­go­va prva lju­bav, bavi i izrad­bom ani­mi­ra­nih fil­mo­va s pomo­ću raču­na­la u 3D-animaciji.

[/lang_hr]

Izvor

Foto

• Danilo Dučak
• ZAVIČAJNI MUZEJ GRADA ROVINJA